"ਵੇ ਓਤਰਿਆ ਹੁਣ ਤੇ ਉਠ ਪੈ , ਗਿਆਰਾਂ ਵੱਜਗੇ , ਸੂਰਜ ਦੀ ਟਿੱਕੀ ਵੀ ਸਿਰ ਤੇ ਆਗੀ |"
" ਬਸ ਮਾਂ.. ਪੰਜਮਿੰਟ.. ਹੋਰ " ਸੋਨੂੰ ਨੇ ਖੇਸੀ ਦਾ ਪੱਲਾ ਦਬਦੀਆਂ ਕਿਹਾ |
" ਇਹ ਢੇਹਿਜਾਣੇ ਨੇ ਤਾਂ... ਬਾਰਾਂ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਵੀ... ਖੂਹ ਚ ਪਾਤੀ, ਕੰਮ ਕਾਰ ਦੀ ਰੱਤੀ ਭਰ ਫਿਕਰ ਨੀ ਏਹਨੂੰ - ਮਾਂ ਆਟਾ ਗੁੰਨਦੀ ਰਸੋਈ ਚ ਬੁੜ - ਬੁੜ੍ਹ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ| ਏਹਨੂੰ ਤਾਂ ਮੰਜਾ ਨੀ ਛੱਡਦਾ , ਜਦ ਤਕ ਏਹਦੇ ਚਿਤੜਾਂ ਨੂੰ ਸੇਕ ਨੀ ਪੈਂਦਾ ਇਹ ਟੁੱਟਪੈਣੇ ਦੀ ਕਿਥੇ ਨੀਂਦ ਟੁੱਟਦੀ ਆ | "ਵੇ ਹੁਣ ਤਾਂ ਚਾਰ ਕਿੱਲੇ ਜਮੀਨ ਤੇ ਵੀ ਸਾਕ ਨੀ ਹੁੰਦਾ, ਤੈਨੂੰ ਕੋਣ ਆਪਣੀ ਧੀ ਦੇਦੁ ਨੰਗ ਨੂੰ|"
ਮਾਂ ਨਾਨ-ਸਟਾਪ ਖਬਰਾਂ ਵਾਂਗ ਲਗਾਤਾਰ ਬੋਲੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ|
ਹਾਏ ਵੇ ਮੇਰੀ ਤਾਂ ਕਿਸਮਤ ਹੀ ਮਾੜੀ ਏ , ਪਿਓ ਅਮਲੀ.. ਪੁੱਤ ਨ੍ਕਮਾਂ ਇਥੇ ਤਾਂ ਦੋ ਡੰਗ੍ਗ ਦਾ ਗੁਜਾਰਾ ਕਰਨਾ ਵੀ ਮੁਸਕਿਲ ਹੋਗਿਆ | ਹੁਣ ਤੇ ਦੁਕਾਨਦਾਰ ਵੀ ਉਧਾਰ ਦੇਣ ਤੋ ਕੰਨੀ ਕਤਰਾਣ ਲੱਗ ਗਿਆ | " ਵੇ ਸਾਡੇ ਲਈ ਨਾ ਸਹੀ ਆਪਣੀ ਰੋਜ਼ੀ- ਰੋਟੀ ਜਿੰਨਾ ਤਾਂ ਹੋਜਾ, ਅਸੀਂ ਕਿਹੜਾ ਸਾਰੀ ਉਮਰ ਇਥੇ ਬੈਠੇ ਰਹਿਣਾ ...........|" ਜਿੰਨਾ ਚਿਰ ਰੋਟੀ ਬਣਾਂਦੀ ਰਹੀ ਮਾਂ ਲਗਾਤਾਰ ਬੋਲਦੀ ਰਹੀ | ਤਵਾ ਉਤਾਰ ਕੇ ਉਸ ਨੇ ਚੁੱਲੇ ਪਿਛੇ ਟਿਕਾਤਾ |
ਸ਼ਾਮਾਂ ਢਲਦਿਆਂ ਹੀ ' ਮੂੰਹ ਨੇਰੇ ਜੇ ਸੋਨੂੰ ਇਕ ਕੁੜ੍ਹੀ ਨੂੰ ਨਾਲ ਲੈਕੇ ਆਇਆ |
" ਪੈਰੀਂ ਹਥ ਲਾ ਮਾਂ ਦੇ , ਮਾਂ ਇਹ ਰੋਜ਼ੀ ਆ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਦੀ ਸੀ ' ਤੂੰ ਸਵੇਰੇ ਰੋਜ਼ੀ - ਰੋਟੀ ਦੇ ਪ੍ਰਬੰਦ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ ਨਾਂ , ਲੈ ਮੈਂ ਰੋਜ਼ੀ ਲੈ ਆਇਆ ਹੁਣ ਰੋਟੀ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਦ ਤੁਸੀਂ ਆਪੇ ਕਰਲੋ |"
ਮਾਂ ਪਾਟੀਆਂ ਅਖਾਂ ਨਾਲ ਕੁੜ੍ਹੀ ਵੱਲ ਤੱਕੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ ਫੇਰ ਲੰਮੀ ਸਾਹ ਲੈ ਕੇ ਉਸਨੇ ਘਰ ਵੱਲ ਤੱਕਿਆ ਜਿਥੇ ਹਨੇਰਾ ਪੂਰੀ ਤਰਾਂ ਪਸਰ ਚੁੱਕਾ ਸੀ |
ਗੁਰਮੁਖ ਸਿੰਘ "ਸੈਣੀ" ਰਾਬਤਾ :7696355253
No comments:
Post a Comment