ਮੇਰਾ ਪਿੰਡ

ਬਦਲ ਗਏ ਨੇ ਕੰਮ ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ,

ਬਦਲ ਗਏ ਸਭ ਧੰਦੇ|

ਮੈਨੂੰ ਬਦਲੇ-ਬਦਲੇ ਲਗਦੇ,

ਪਿੰਡ ਮੇਰੇ ਦੇ ਬੰਦੇ ||

ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਖੋ ਹਰ ਕੋਈ –

ਆਪਣੀ ਧੁਨ ਵਿਚ ਤੁਰਿਆ ਫਿਰਦਾ |

ਹੁਣ ਓ ਯਾਰ ਨਾ ਲੱਭਦੇ,

ਜਿਹੜੇ ਤੁਰਨ ਮਿਲਾ ਕੇ ਕੰਧੇ ||

ਗੈਂਦੇ ਦੀ ਓਹ ਮਹਿਕ ਹਵਾ ਚ ,

ਹੁਣ ਨਾਂ ਕਿਧਰੋਂ ਆਓਂਦੀ,

ਬਸ ਧੁਏਂ ਦੇ ਬੱਦਲ ਉੱਡਦੇ ,

ਜਹਿਰੀ ਪਾਣੀ ਗੰਦੇ ||

ਟੀਵੀ ਵੀਡੀਓ ਗੇਮਾਂ ਦੇ ਵਿੱਚ,

ਖੋ ਕੇ ਰਹਿ ਗਿਆ ਬਚਪਨ |

ਨਾਂ ਹੁਣ ਲੁਕਣ ਮਚਾਈ ਖੇਡਣ,

ਨਾਂ ਕੋਈ ਗੁੱਲੀ ਡੰਡੇ ||

ਚਿੜੀਆਂ ਦੀ ਓਹ ਡਾਰ ਪਿੰਡਾਂ ਵਿੱਚ,

ਵਰੀਵੀਂ  ਨਜਰੀਂ ਆਂਦੀ |

ਫੋਨ ਟਾਵਰਾਂ ਦੀ ਹੱਦ ਅੰਦਰ ,

ਨਾਂ ਮਹਿਫੂਜ਼ ਪਰਿੰਦੇ ||

ਤਾਜਮਹਿਲ ਬਣਾ ਕੇ ਕਈਂ  ਤਾਂ ,

ਤੁਰ ਗਏ ਮੁਲਖ਼ ਬਿਗਾਨੇ

ਮੀਨਾਕਾਰੀ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਨੂੰ

ਸੋਭਾਈਮਾਨ ਜੰਦੇ ||

ਸ਼ਾਮ  ਢਲੀ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਪਿੰਡ ਨੂੰ ,

ਖੋਫ਼ ਜਿਹਾ ਖਾ ਜਾਂਦਾ |

ਚੋਰ ਉਚੱਕੇ ਲਾਕੇ ਬਹਿੰਦੇ ,

ਚੋਰਾਹਿਆਂ ਤੇ ਫੰਦੇ ||

ਖੜ ਕੇ ਦੁਖ-ਸੁਖ ਪੁੱਛਣ ਦਾ,

ਹੁਣ ਟਾਈਮ ਕਿਹਦੇ ਕੋਲ “ਸੈਣੀ”|

ਦੂਰੋਂ ਹਥ ਹਿਲਾ ਕੇ ਦੱਸਦੇ ,

ਮਹਿਰਮ ਹਾਲ ਦਿਲਾਂ ਦੇ ||